ANTM
Ég lendi stundum í því að fólk kjaftar, ýmist viljandi eða óvart, hlutum um framgang sjónvarpsþátta eða hvað gerist í myndum sem ég á eftir að sjá. Hins vegar er nú svo komið að þegar næsta sería af America´s Next er að byrja veit ég ekki hvernig hin endaði. Hver vann? Var það eðaltíkin Jade? Eða hin undurfallega Danielle sem mátti ekki tala eins og henni var kennt? Eða þessi þriðja sem ég man ekki hver er... bíðið jú húnnnn manekkihvaðhúnheitirljóshærðasæta. Joanie?Fræga fólkið
Ég á svo fræga vini!Ómar og Lilju má sjá í bakgrunni tvisvar, ekki einu sinni heldur TVISVAR! Ég rétt missti af því að verða fræg, enda búin að fá mínar örfáu mínútur frægðar þegar ég talaði í útvarpinu um daginn, svo ekki sé talað um sundmótin þar sem var mynd af manni á sundbol í sjónvarpinu. Þannig að tæknilega séð hef ég komið fram fáklædd á öldum ljósvakans.
Og ég sá rassinn á Þorgrími Þráinssyni í gær. Líf mitt hefur tekið stakkaskiptum
Er ekki eitthvað bogið við
íþrótt sem hvetur til þess að stelpur sem varla eru komnar með brjóst klæða sig eins og portkonur? Ekki það að ég hafi verið kappklædd þegar ég lagði stund á ,,mína" íþrótt en mér finnst það alls ekki það sama. Sé ekki fyrir mér að nokkur fari að synda 1500 metra skrið í alklæðnaði sem er ekki frá speedo.Í gær fékk ég nokkra góða gesti, Steinunn Margrét sem býr í Danmörku (en ekki mikið lengur), Helgi kærastinn hennar, Helga Dröfn, Lalli og Gunni vinur þeirra komu í heimsókn. Mér til mikillar gleði spiluðum við Trivial af miklum móð og auðvitað unnum við stelpurnar. Fólk sem getur ekki munað hvað Martin Luther King heitir er sjálfkrafa dauðadæmt í svona spili. Met var sett sem ég efa að muni verða slegið, nema þá kannski af mér sjálfri og á Lárus heiðurinn af því. Ætli það hafi ekki liðið um það bil 20 sekúndur frá því hann steig fæti inn þar til hann lét reyna á lagnakerfið í húsinu.
Færnibúðir og Bondarinn
er það kallað þegar við lærum að skoða sjúklinga. Lærum það reyndar bara á okkur sjálfum, sjúklingarnir koma seinna. Í gær lærðum við á lungu, háls, nef og eyru, og svo var okkur kennt að taka öndunarpróf með einhverju svaka fínu tæki. Það fylgir þessu auðvitað smá stripp en maður lætur sig hafa það, enda vorum við bara 5 stelpur samanÞegar kom að því að læra að skoða háls nef og eyru (sem var saman á stöð) var ég notuð sem tilraunadýr, þ.e.a.s. kennarinn sýndi hvernig átti að gera á mér - þar til kokviðbragðið mitt tók öll völd. En hann náði að sjá að eyrun mín voru næstum því stífluð og ekki nóg með það heldur kallaði bekkjarsystir mín upp yfir sig VÁ! þegar hún sá inn í eyrað. Svo sem ekkert sem kom mér á óvart, ár síðan ég lét ryksuga eyrað mitt og exemfólk eins og ég er mjög fljótt að verða heyrnarlaust vegna mergtappa. Svo þegar við vorum að æfa okkur kemur læknirinn með pinna til að taka merginn út. Jiminn hvað þetta var magnað, ef Jóhanna væri ekki í útlöndum hefði ég beðið um að fá að taka hann með mér heim og sýna henni. Greyið Jónína fylgdist með þessum girnilegheitum
Þess má geta að þegar ég talaði við Jóhönnu í gær og sagði að hún hefði misst af dálitlu hrikalegu (eða mögnuðu eða svakalegu, man ekki hvaða orð ég notaði) sagði hún: ,,Nú, varstu að kúka?"
Fór á Bond í gær með Jónínu, Ómari og Þórunni. Hún kom mér á óvart, var virkilega góð fannst mér. Ekki lesa meira ef þið viljið ekki vita neitt um myndina, kjafta nú samt ekki neinu um framgang sögunnar. Teiknimyndabyrjunin þar sem öll nöfnin sem koma að myndinni koma fram var mjög svöl, fannst þetta svona eins og byrjunin á The English Patient, eitthvað sem maður hefur ekki séð áður (a.m.k. ekki ég). Eltingaleikurinn í byrjuninni var líka allsvakalegur! Ég bara átti bágt með mig og í endann var ég komin lengst niður í sætið til að trufla ekki þá sem sitja fyrir aftan mig með hreyfingunum mínum. Ég bara er ekki gerð fyrir svona. Sagan fannst mér nokkuð góð og Daniel Craig stendur sig bara mjög vel, skil ekki hvað fólk er að væla yfir því að hann sé ekki nógu góður eða passi ekki í hlutverkið. Mér finnst hann miklu betri en Pierce Brosnan nokkurn tímann.
Ósjálfráð viðbrögð
Ég held að líkami minn sé að hafna þeirri staðreynd að hann þurfi að læra eðlisfræði. Þetta er ómannsæmandi námsefni og í hvert skipti sem ég svo mikið sem hugsa um að líta í bók geispa ég. Svo þegar ég gerist svo djörf að lesa í bókinni neita augnlokin að halda sér uppi, síga frekar niður þrátt fyrir að hafa fengið að vera niðri frekar mikið síðustu nætur. Svona er mannslíkaminn magnaður.Sjónvarpsefni á Íslandi náði nýju lægðasvæði (þýðing á new low) á sunnudaginn þegar Bubbi og frilla hans (sem hann er fallinn fyrir eins og alþjóð veit því miður núna, mig langaði bara ekkert að vita það) veittu verðlaun á Edduhátíðinni. Það var jafnvel enn minna upp á bjóðandi en eðlisfræðibækurnar. Muna: Láta leikara um að leika. Þetta var hrikalega hræðilegt. Þetta verður nýja skilgreiningin mín á aulahrolli, hvernig fólki leið þegar það horfði á þetta miður skemmtilega atriði, ef atriði skyldi kalla.
Setjum þetta upp í jöfnu:
Ég er þess fullviss að ef ég hefði farið með skófluna mína að moka þegar snjóbylnum lauk í gærmorgun og hefði mokað í þessar klukkustundir sem liðnar eru að færðin í Reykjavíkurborg væri skárri. Hvenær ætli þeir hafi byrjað að moka? Þegar ég lagði af stað heim klukkan 7 í gærmorgun var búið að fara aðra leiðina á gömlu Hringbrautinni. Annað ekki alla leiðina heim. Las eitthvað viðtal við einhvern lúða hjá gatnamálastjóra að ég held og hann hélt því fram að allir hefðu verið kallaðir út klukkan fimm eða sex. Ég gerist svo djörf að segja LYGI! Svo eru sjúkrabílarnir að ösla þetta, veit ekki hvort að það sé mokað/rutt fyrir utan slysó á Landspítalanum og á Borgarspítalanum en að minnsta kosti ekki fyrir utan Kvennadeildina mína. Áðan, klukkan að verða tvö á mánudegi, gekk ég til Óskar og Sverris á Nesveginum og það var ekki búið að ryðja gangstéttirnar á Suðurgötunni. Það er nú ekki eins og það sé einhver útnári!Nóttinni
var eytt á fæðingadeild landspítalans. Ég var ekki að komast að því að ég sé ólétt og að fara að eiga, nei ég var bara að vinna. Frá því klukkan 19.00 í gær og til klukkan 7 í morgun var ég aðallega að slæpast, þreif aðeins, lærði smá lífeðlisfræði, borðaði aðeins nammi - það má ekki gleyma nammideginum þó það sé verið að vinna - og lærði heilmikið á þessari einu nótt og þá er ég ekki að meina skólabókarlega séð heldur kringum fæðingarnar. Ég er sem sagt óþolandi manneskjan sem spyr af hverju spurninga og hvernig virkar þetta spurninga eins og mér sé borgað fyrir það... Reyndar mun það örugglega borga sig þegar kemur að 5. árinu en það er samt alveg skuggalega langt þangað til.
Eins og kannski flestir tóku eftir í morgun snjóaði í nótt. Fyrst var ég rosa fegin að vera á bíl, tíhí gaman að þurfa ekki að ganga heim í þessu veðri og þessari færð. En nei, þegar á leið nóttina sá ég að ég var ekki að fara að hreyfa bílinn neitt plús það að fólkið sem var að koma til okkar varaði okkur meira og meira við því að leggja af stað keyrandi. Þessi ganga var einstaklega tískusýningarleg, þegar maður labbar í hjólförum neyðist maður til að notast við þetta undarlega krosstískusýningargöngulag sem felst í því að láta báða fætur labba á sama strikinu.
Komst að því í nótt að það hlýtur að vera skilyrði að vera hönk ef karlmenn langar að verða sjúkraflutningamenn. Þeir voru hver öðrum myndarlegri og við vorum held ég allar sammála um það.
Skiptileikur?
Eftir síðasta laugardagskvöld sem ég eyddi með Jónínu og misgröðum vinum og vinkonum hennar fann ég maskara í töskunni minni sem ég kann engin skil á. Þegar ég kom heim í nótt eftir misskemmtilegt kvöld fann ég hvergi varasalvann minn þegar ég ætlaði að smyrja honum á varir mínar fyrir svefninn eins og ég geri alltaf. Er þetta einhver svona leikur sem ég veit ekki af? Kannski hluti af ,,The Dagbjört show" plottinu og áhorfendur skemmtu sér konunglega þegar ég hvolfdi úr töskunni minni á eldhúsborðið og fann ekki varasalvann.
Vona að manneskjan sem er með hann kunni hvernputtabaraeinusinniofaní regluna.
Snúið á dauðann
Síðustu daga hef ég þurft að snúa á djöfulinn sjálfan, forða mér frá manninum með ljáinn og síðast en ekki síst halda ró minni meðan misgáfað fólk heldur því fram að það sé allt í lagi með veðrið. Komst að því hverjir eru góðu gæjarnir og hverjir ekki - sem er gott, alltaf gott að vita það svona uppá framtíðina að gera.Þannig er mál með vexti að við lögðum af stað 8 úr bekknum til Akureyrar á mánudaginn, nánar tiltekið klukkan fimm. 17 tímum síðar náðu 6 okkar áfangastað á Akureyri, ég og einn strákur vorum skilin eftir á Sauðárkróki til að vera með fyrirlestra þar og svo myndum við koma okkur í Eyjafjörðinn. Veðrið var sums staðar bara vont, annars staðar var það brjálað, það brjálað að ég man ekki til þess að hafa séð svona vont veður. Einstaklega gaman að keyra við þannig aðstæður.
Fyrirlestrarnir fyrir norðan voru fínir, krakkarnir yfirleitt áhugasöm, töluðu að minnsta kosti ekki mikið meðan við töluðum enda vorum við að tala um typpi, píkur, miskræsilega kynsjúkdóma, getnaðarvarnir og fóstureyðingar. Hver hlustar ekki þegar verið er að tala um þessa hluti?
Vistin á Akureyri og Sauðárkróki var fín, bara ferðalagið sem var ekki til að hrópa húrra fyrir. Okkur var meira að segja boðið í mat til fjölskyldu bekkjarbróður okkar sem var með í för.
Planið var þannig að við ætluðum að keyra heim eftir fyrirlestra í gær en þegar komið var á Akureyri á þriðjudag eftir allt þetta ferðalag var tekin ákvörðun í samráði við skólana (sem borga ferðakostnað) um að fljúga bara heim seinni partinn í gær. Ólíkt þægilegra ferðalag á heimleiðinni en engu að síður þá þurfti auðvitað að vera mikil hreyfing yfir Reykjavík þegar við vorum í aðflugi og lendingu, það mikil að ég sem hef oft flogið austur og til baka hef aldrei lent í öðru eins!
Sögurnar af ferðalaginu munu annað hvort fá að hljóma um ókomna tíð eða þá að varnarbúnaður líkama míns mun útiloka þessar minningar til að koma í veg fyrir svefnleysi og geðraskanir. Ekki það að ég muni annars þjást af svefnleysi og geðröskunum, vona ekki, en þetta er alveg möguleiki.
